Spekulacyjne pozycje szybko zmieniają się na korzyść dolara amerykańskiego. Według najnowszego raportu CFTC łączne krótkie pozycje na dolarze skurczyły się o 7,5 mld USD w ciągu tygodnia, przy czym prawie wszystkie repozycjonowania dotyczyły euro i jena – dwóch walut szczególnie podatnych na wzrost cen ropy naftowej i gazu, ponieważ główne szlaki dostaw energii do UE i Japonii przebiegają przez Zatokę Perską.

Jeśli Japonia nie będzie miała wyboru, Europa będzie podręcznikowym przykładem głupoty politycznej i samosabotażu energetycznego. Europa dobrowolnie zrezygnowała z niezawodnych dostaw taniej energii, jednocześnie podważając własną energetykę jądrową, co stwarza oczywistą podatność na zagrożenia.

Jeśli konflikt w Zatoce Perskiej się przedłuży, perspektywy dla euro będą słabe — spekulanci już to uwzględniają to w cenach, szybko redukując długie pozycje na euro.

Na razie rynek liczy na to, że konflikt będzie krótkotrwały, a dostawy ropy naftowej i LNG z Zatoki Perskiej zostaną wznowione, o czym świadczy jedynie umiarkowany wzrost cen ropy mimo drastycznych ograniczeń podaży.

Jeśli chodzi o sytuację gospodarczą w USA, obserwujemy narastający pesymizm. PKB za IV kwartał został zrewidowany w dół z 1,4% do 0,7%, co dodatkowo pogłębia słabość gospodarki potwierdzoną przez ostatnie bardzo słabe dane z rynku pracy. Dynamika inflacji pozostaje zróżnicowana: bazowy wskaźnik PCE wzrósł o 0,4% w styczniu i o 3,1% rok do roku, czyli o 0,1 punktu procentowego więcej niż w grudniu. Zamówienia na dobra trwałe pozostały na niezmienionym poziomie w styczniu, co wyraźnie wskazuje na słaby popyt konsumpcyjny, a rentowność 5-letnich obligacji skarbowych TIPS zbliża się do trzyletniego maksimum, co oznacza, że przedsiębiorstwa dostrzegają ryzyko dalszego przyspieszenia inflacji.

Słabnący popyt konsumpcyjny pogłębi deficyt budżetowy, dług publiczny i deficyt na rachunku bieżącym. W dłuższej perspektywie stanowi to poważne wyzwanie dla dolara amerykańskiego, który, naszym zdaniem, ostatecznie osłabnie. Obecna siła jest jedynie krótkoterminową reakcją rynku. Rosnący deficyt na rachunku bieżącym zwiększa zależność gospodarki USA od kapitału zagranicznego, a jeśli na przykład rynki akcji zaczną spadać z rekordowo wysokich poziomów, napływ kapitału osłabnie, a deficyt jeszcze bardziej się pogłębi.

Prawdopodobne spowolnienie wzrostu PKB niemal na pewno doprowadziłoby do takiego scenariusza, co w połączeniu z oczekiwaną wyższą inflacją postawiłoby zarówno rząd USA, jak i Rezerwę Federalną w jeszcze trudniejszej sytuacji. Kontrakty terminowe na fundusze federalne już teraz wskazują tylko na jedną obniżkę stóp procentowych w tym roku – i to dopiero w grudniu – więc rynki wyceniają zagrożenie bardzo wysoką inflacją. To z kolei wskazuje na perspektywę stagflacji – najgorszego scenariusza dla każdego banku centralnego lub rządu.

Zakładamy, że dolar pozostanie silny w krótkim terminie, dopóki nie pojawi się wiarygodna perspektywa zakończenia konfliktu w Zatoce Perskiej. Jednak w dłuższej perspektywie coraz więcej wskaźników wskazuje na jego ewentualne osłabienie.